• ژست بسیار مهم است:
نحوه چگونگی وضعیت بدن ما، نگرش و به نوعی انتظارات ما را تعریف می‌كند. اول از همه هنگام صحبت خوب بایستید یا خوب بنشینید. كمرتان صاف باشد و شانه‌ها را به سمت عقب متمایل كنید. خیلی وقت‌ها طرف تعامل ما از وضعیت بدنی‌مان تصمیم به ادامه یا قطع گفت‌وگو می‌گیرد. در واقع خیلی از افراد از توانمندیی به نام «حس فراپیام» برخوردارند؛ به این معنی كه از وضعیتی كه گوینده به‌خود گرفته است، حال وی مثل عصبانیت، شادی، غم و… را متوجه می‌شوند و واكنش نشان می‌دهند. بنابراین تلاش كنید تا اگر عادات غیرعادی خود هنگام صحبت را كه ناشی از اضطراب است (مثل بازی با انگشتر یا انگشتان، وَر رفتن با خودكار، نگاه كردن به اطراف، بیقراری و…) با افزایش اعتماد به نفس ترك كنید.
• خونسردی خود را حفظ كنید:
همیشه باید شمرده و با متانت صحبت كنید. اینكه با استرس و تند تند بخواهیم جملات خود را بیان كنیم 2 اثر منفی در پی دارد؛ 1- خیلی از آنچه را كه می‌خواستیم بیان كنیم از یادمان می‌رود. 2- شنونده از اینكه ما را در حالت استرس می‌بیند، یا خیلی به حرفمان گوش نمی‌دهد یا اینكه احساس می‌كند چون ما در حرف‌هایمان صداقت نداریم، اینگونه دچار استرس، لكنت زبان، ناقص‌گویی جملات و… شده‌ایم.
• نگاه مستقیم:
اگر شنونده شما یك نفر است، هنگام صحبت مستقیما به چشمان او نگاه كنید. ولی اگر چند شنونده را مستفیض می‌كنید، هر از گاهی به چشمان همه آنها نیم نگاهی داشته باشید؛ به عبارت دیگر طوری صحبت نكنید كه انگار فقط یك یا 2نفر مخاطب شما هستند.
• با پنبه سر ببرید:
سعی كنید همیشه در بیانتان طوری از كلمات استفاده كنید كه برای رسیدن به مقصود خود چه به سود خودتان باشد و چه به سود طرف مقابل او را متقاعد به قبول حرف خود كنید. هیچ وقت نخواهید كه با اعمال فشار حرف خود را مورد قبول عام قرار دهید. لبخند زدن -هرچند یك تبسم كوچك- برای این كار ضروری است.
• سیاست، نه خیانت:
جملات بالا را به این معنی نگیرید كه در حرفتان صداقت را كنار بگذارید و با دروغ سعی در گرایش فرد به سمت خود داشته باشید؛ این كار خیانت است. برای تأثیر بیشتر كلام باید سیاست داشت، مثلا از گفتن هرچیز خصوصی درباره خود و مخاطب، اشاره به نقطه ضعف طرف مقابل، ایرادگیری از افرادی كه حضور دارند، بیان اینكه هر نتیجه بدی حتما برای دیگران هم رخ می‌دهد و… بپرهیزید. سیاست این است كه سعی كنید هم‌صحبت شما احساس كند با او هم‌موج و همدل شده‌اید.
• دخالت نكنید:
اگر می‌خواهید راجع به مسئله طرف مقابل با وی صحبت كنید و حتی او را راهنمایی كنید، سعی بر این داشته باشید كه خیلی در امورات شخصی‌اش دخالت نكرده و او را از اینكه سرزنش یا كاملا رد كنید ناراحت نكرده و به‌طور غیرمستقیم منظور خود را برسانید.
• تاریخچه نگویید:
از بیان حرف‌های بی‌خودی و دروغ و بزرگ كردن گذشته خود بپرهیزید و در واقع آنچه در حال حاضر هستید، را بگویید. به این معنا كه گفتن زیاد از گذشته زندگی‌مان –آن هم به‌صورت جزء به جزء- برای اینكه ثابت كنیم چه بودیم و چه موقعیت‌هایی داشتیم كه مثلا در زندگی هركسی اینطور موقعیت‌ها پیش نمی‌آید یا اینكه چگونه به اینجا رسیدیم و از این دست حرف‌ها، فقط حوصله شنونده را سر می‌برد. به جای این می‌توانیم با یك مقدمه كوتاه فرد را به مطلب اصلی هدفمان سوق دهیم.
• رعایت احترامات اجتماعی:
برای تأثیر مثبت حرف‌هایمان در ذهن شنونده باید به شخصیت فردی وی احترام بگذاریم و اینطور در نظر بگیریم كه فرد مقابل ما هم به نوبه‌خود از ارزش اجتماعی خاصی برخوردار است؛ پس فكر نكنیم اگر با او با بی‌ادبی حرف زده شود، او هم آنها را به ناچار قبول می‌كند. مثلا شاید با بی‌ادبی كردن در كلام به یك فرد محترم و آگاه اینگونه فكر شود كه او چون سكوت كرده حرف‌ها را كاملا پذیرفته، در حالی كه او از روی آگاهی چیزی در جواب بیان نكرده و تأثیر گوینده بر وی برعكس بوده است.
• به آنچه می‌گویید معتقد باشید:
به قول معروف: «رنگ رخسار خبر می‌دهد از سر ضمیر». این جمله را شاید شنیده باشید كه «همه مردم را می‌توان برای بعضی اوقات فریب داد و برخی از مردم را برای تمام عمر، ولی نمی‌توان تمام مردم را برای تمام اوقات فریب داد.» بنابراین درصدد نباشید با سخنانی كه بدان اعتقاد ندارید مردم را فریب بدهید.
• صحبت از موضوعات جالب اما به روز و ساده:
استفاده از عبارات پیچیده به معنای فضل و برتری افراد نیست. آگاهی در این است كه فرد مقتضیات زمان و مكان را ملاحظه كند. اگر می‌خواهید حرفهایتان به دل بنشیند از چیزهایی سخن بگویید كه مردم نشنیده‌اند. هیچ‌گاه سعی نكنید در همه امور اظهار نظر كنید و خود را یك متخصص همه جانبه نشان دهید. اگر هم علاقه‌ای به ارائه نظر هر چند ساده خود در زمینه‌ای دارید، بگویید كه این مسئله را با رجوع به منبع مشخصی یا لااقل به خاطر علاقه شخصی به این زمینه بیان می‌كنید.
• خوب حرف زدن در میان حرفِ خوب زدن:
از همین امروز تلاش كنید تا در صحبت‌هایتان اصول ادبی و نگارشی را رعایت كنید. شما باید بدانید چه موقع از ایجاز و تمثیل و كنایه و استعاره استفاده كنید و در به‌كار بردن كلمات متجانس و مترادف و متضاد مهارت داشته باشید. فصاحت به معنی رسابودن سخن است؛ یعنی چنان سخنرانی كنید كه عبارات و جملات شما از اصول و قواعد خاص زبانی تبعیت كند و شنوندگان به راحتی بتوانند منظور شما را بفهمند اما بلاغت رعایت مقتضای زمان و مكان است. پس به هر زبانی كه حرف می‌زنید باید دستور زبانِ همان زبان را مراعات كنید چون میزان اندازه‌گیری سخن گفتن، دستور زبان است.
• نحوه كوچه و بازاری، باشد برای كوچه و بازار:
خیلی از آدم‌ها برای بیان حروف، خیلی به‌طور مناسب از لب‌ها بهره نمی‌برند، كلمات را نصفه و نیمه می‌گویند، جملات را بریده بریده تمام می‌كنند و تن صدا را به خوبی بالا و پایین نمی‌برند. این نحوه بیان ادای كلمات به‌صورت بریده بریده (كوچه بازاری) شاید خیلی مناسب هر جا و زمانی نباشد و باعث شود تا مخاطب، ما را پایین‌تر از حد خودمان ببیند. در حالی كه خوب بودن تن صدا به همراه بیان درست و كامل جملات، تأثیر بسیار زیادی دارد.
پس هنگام صحبت از تمام سیستم صوتی به نحو مطلوب استفاده كنید؛ زیرا كارشناسان معتقدند كه 38درصد از استنباط اولیه از هر عبارت، بستگی به نحوه و لحن بیان آن دارد. تركیبی مناسب از سرعت كلام و زیروبم صدا موجب جذابیت كلام می‌شود. زیر و بم متغیر در كلام، طرز ادای جملات با تأكیدهای بجا و همچنین سرعت بیان آنها، در برداشت دیگران از پیام‌ ما، تأثیر می‌گذارد. صدای شما باید آرام، منظم و نیرومند باشد، بیش از حد بلند یا كوتاه نباشد، كلمات به روانی پشت سرهم ادا ‌شوند و از تأمل بیجا و زننده خودداری و روی كلمات و جملات مهم تكیه كنید.
• تكیه كلام نداشته باشید:
اگر روی كلمات خاصی تكیه كلام دارید، آنها را با تمرین جلوی آینه از بین ببرید.
• از غرور و فخرفروشی پرهیز كنید:
مخاطبان خود را كوچك نشمارید و از اینكه اطلاعاتی ندارند و شما می‌خواهید مطالبی به آنان یاد بدهید، بر سر آنها منت نگذارید.
• خود كم‌بینی، تواضع نیست:
نقطه مقابل غرور، حس حقارت و خود كم‌بینی است. همانطوری كه خودداری از غرور در امر انتقال اطلاعات سفارش شده است، احساس حقارت نیز آفت سخنرانی است. خیلی از افراد خیال می‌كنند اگر خودشان را پایین‌تر از مخاطبان حساب كنند شاید به گفته‌هایشان خوب توجه شود بنابراین از عباراتی چون «من حقیر»، «خاك پای شما هستم»، «شما بهتر از من می‌دانید» و «من كه چیزی نیستم» یا «می‌دونم هیچی نمی‌فهمم» ولی…، «دارم دری‌وری می‌گم»، می‌دونم و… جداً بپرهیزید.
بهتر است كه لااقل كمی قبل از بیان جملات‌مان فكر كنیم. برای بهتر فكر كردن هم می‌توانیم از تمام عناصر و واقعیت‌های موجود در اطراف كمك بگیریم و موضوع را با كمك آنها بگوییم.
مثلا برای اینكه هنگام دادن خبر ناگواری به كسی، كمتر او را دچار شوك كنید، می‌توانید جملات را از قبل آماده كرده و خوب موضوع را به حال و روز طرف مقابل- بدون اینكه او را سرزنش كنید- ربط دهید و در جملاتتان همدلی با وی را نشان دهید.
• تفكر قبل از سخن
فكر كردن قبل از شروع صحبت هر چند كم و كوتاه باشد، باعث گزیده‏گویی نیز می‌شود. بسیاری از بزرگان بر این عقیده‌اند كه قبل از بیان حرف، حداقل به اندازه جابه‌جایی یك چیز كوچك از یك سمت داخل دهان به سمت دیگر فكر كنید. كسانی كه به‌اصطلاح با صدای بلند فكر ‏می‏كنند یعنی زود آنچه را كه به ذهنشان می‏آید، بیان می‌كنند، اكثر اوقات حرف‌هایی می‏زنند كه باعث پشیمانی‌شان می‌شود. به گفته ریموند مورتیمر انگلیسی، گفت‌وگو بازی تنیس نیست كه در آن سرویس طرف مقابل را سریعا با یك ضربه به او برمی‌گردانید؛ بلكه بازی گلف است كه در آن هركس با حوصله توپ خودش را پرتاب می‌كند.

داستان اين هفته
«… سه سال از فوت همسرم مي‌گذرد. حالا دخترم 8 ساله شده. خانم‌هاي زيادي به من معرفي شده‌اند که براي ازدواج مناسب بودند اما من هميشه‌از اسم نامادري مي‌ترسيده‌ام. يکي از آنها يک پسر دارد و خانم خوبي است اما در صورت ازدواج، چگونه مي‌توانم ناپدري خوبي باشم؟…»

نظر روان‌‌پزشک
دکتر محمدولي سهامي / روان‌پزشک کودک و خانواده
زمان حلّْْال مشکل‌هاست
اگر کودک شما کسي را که قرار است ناپدري يا نامادري او شود، حتي از ماه‌ها و شايد سال‌ها پيش، بشناسد و او را دوست بدارد، زماني که تصميم به ازدواج با او بگيريد شرايط تغيير مي‌کند؛ زيرا اکنون زماني است که از کودکتان مي‌خواهيد او را به عنوان عضوي از خانواده بپذيرد و او در مي‌يابد که قضيه کاملا جدي است.
هر چقدر هم کودک شما در ناز و نعمت باشد، وقتي دريابد که پدر يا مادرش قصد ازدواج مجدد دارند، به هر ميزان که آمادگي قبلي هم داشته باشد، باز در مورد حوادث و وقايع به وجودآمده گيج و سردرگم مي‌شود. اول اينکه اعلام ازدواج مجدد روياي خاطره‌انگيز آشتي پدر و مادر و اينکه اعضاي خانواده دوباره گردهم جمع شوند را براي هميشه از ذهن کودک محو مي‌کند. اين خيال و پندار مدت‌ها او را مشغول مي‌کرده و باعث شادي و اميد در دلش بوده است. واضح است که از بين رفتن اين اميد چقدر مي‌تواند برايش دردناک باشد. دوم اينکه، اگرچه کودک شما از جدايي‌تان و فروپاشي خانواده اندوهگين است اما خبر ازدواج مجدد شما، غم و اندوه او را چند برابر مي‌کند. اين در حالي است که شما از جريان به وجود آمده خوشحاليد و غرق در روياهاي خود هستيد. سوم اينکه وقتي خبر ازدواج مجدد را مي‌شنود، بي‌اختيار به ياد روزهاي خوشي مي‌افتد که بدون مزاحم با شما به سر مي‌برد. حتي امکان دارد او در مورد والدي که از دست داده و به عنوان همدردي با او از شما پرس‌وجو کند؛ مثلا اگر شما از همسرتان طلاق گرفته باشيد، بپرسد: «حالا چه کسي از پدر محافظت مي‌‌کند؟ او تنها مي‌شود!»، «چرا ديگه مامان را دوست نداري؟» يا اگر همسر شما فوت کرده باشد تصميم به ازدواج مجدد، بي‌وفايي شما (از نظر کودک) را نسبت به مادر يا پدرش اثبات مي‌کند. پس نبايد انتظار داشته باشيد احساسات شما با کودکتان يکسان باشد. او هنوز همسر پيشين شما (پدر يا مادرش) را دوست دارد. پس بايد در گفت‌وگو با او و ضمن دادن خبر ازدواج مجددتان تاکيد کنيد که ازدواج شما به معني فراموش کردن مادرش نيست. به او بگوييد شما و مادر فوت‌شده او عاشق هم بوده‌ايد ولي او 3 سال است که از پيش شما رفته و ديگر هيچ‌وقت نمي‌توانيد دوباره او را برگردانيد. همسر جديد شما قرار نيست جاي مادر را بگيرد ولي شما و او قول مي‌دهيد به خوبي از دخترتان مراقبت کنيد.
به خاطر داشته باشيد در ابتدا شما به عنوان ناپدري يا نامادري بايد روابط خود را با همسر جديد شکل دهيد و آنگاه به فکر سر و سامان بخشيدن به ارتباط با فرزندخوانده‌ها باشيد. سعي کنيد کاملا بفهميد آنچه را شما به دست آورده‌ايد، فرزندخوانده‌تان از دست داده است. اکنون شما بخشي از توجه و محبت مادر يا پدر او را به خود اختصاص داده‌ايد پس بکوشيد اين خلا را با حمايت بيشتر او جبران کنيد. به همسر جديد و بچه‌هاي خود فرصت بدهيد تا به زندگي کنار هم عادت کنند. شتاب نکنيد! انتظار واکنش‌هاي منفي را از هر دو طرف داشته باشيد. به خاطر آن ناراحت نشويد. در مقابل بچه‌ها هرگز با مادرشان مخالفت يا بحث نکنيد. براي برقراري ارتباط با بچه‌ها و ايجاد رابطه خوب بين خواهر و برادران ناتني به زمان نياز داريد. زمان بهترين حلال مشکل‌ها است. بين آنها داوري ناعادلانه نکنيد تا با آرامش با هم و والد جديد کنار بيايند. قبل از بروز مشکل مشاوره بگيريد.

نظر کارشناس
دکتر بدري‌السادات بهرامي / مشاور خانواده
نگوييم نامادري؛ بگوييم مادرخوانده
طبيعت وجودي ما انسان‌ها به گونه‌اي است که به دليل نيازهاي عاطفي‌اي که داريم جذب کساني مي‌شويم که به ما محبت مي‌کنند.
هر آدم بزرگسالي که بتواند به يک کودک توجه کند و او را با محبت کردن و پذيرفتن مسووليت‌هاي زندگي‌اش تحت مراقبت خود قرار دهد، دلبستگي عاطفي اين بچه را نسبت به خود تضمين کرده است، بدون آنکه با او رابطه خوني يا بيولوژيک داشته باشد. اين موضوع مي‌تواند به شما پدر گرامي يا افرادي مانند شما انگيزه بدهد. از طرفي، بايد اطمينان داشت رفتارهاي ما اگر از سر خلوص و بر مبناي عشق باشد و ما با سلامت و صحت نفساني به عنوان يک آدمي که از سلامت رواني مناسب برخوردار است با آن بچه رفتار کنيم بر قلب پاک يک کودک جاي مي‌گيرد؛ به عبارتي: «آنچه از دل برآيد لاجرم بر دل نشيند» و اگر ما از نظر نفساني آدم سالم و خوبي باشيم، هيچ‌وقت بدِ کسي را نمي‌خواهيم و بي‌دريغ به او لطف و محبت مي‌کنيم. نظر ديگران يا القابي که آنها به ما مي‌‌دهند در سلامت نفس ما بي‌تاثير است و چون انسان خوبي هستيم در قالب هر نقشي که باشيم اعم از عروس،‌ مادرشوهر، مادرخوانده، پدر،‌ پدرخوانده و… يک نمونه خوب و مثال‌زدني مي‌شويم.
از منظر ديگر، شما به عنوان يک فرد عاقل و بالغ که اتفاقا تجربه يک زندگي را هم داشته‌ايد بايد با خودتان محاسبه عقلاني کنيد. امروز اين کودک (فرقي نمي‌کند از نظر خوني متعلق به شما باشد يا فرزند همسرتان باشد) به شما وابسته است و نيازمند شماست اما در چند سال آينده که به سالمندي رسيديد شما نيازمند او خواهيد بود. اين حرف و حديث‌هايي که مي‌گويند بچه وفا نمي‌کند و… را دور بريزيد. اگر شما امروز درست با او رفتار کنيد و در آموزش رفتارهاي انساني سالم از هيچ نکته‌اي غافل نشويد اين عشقي را که در پرورش او سرمايه‌گذاري مي‌کنيد خواه‌ناخواه در آينده به شما برمي‌گردد. پس دومين علت مهمي که شما را ترغيب مي‌کند که از بچه‌ها مراقبت کنيد دليل عقلاني براي سرمايه‌گذاري دوران کهنسالي است. شما اگر مي‌خواهيد مادرخوانده يا پدرخوانده خوبي باشيد بايد از نظر عقلي به اين باور برسيد که محبت‌هاي شما در حق بچه‌ها -حتي اگر از سوي همسرتان يا ديگران ناديده گرفته شوند- از بين نمي‌رود و شما دست به يک سرمايه‌گذاري عظيم زده‌ايد.
علت سومي که مي‌تواند انگيزه شما را براي پدرخوانده يا مادرخوانده خوب بودن تقويت کند آن است که از نظر اعتقادي، ما در دين خودمان، اسلام، سفارش و تاکيدهاي فراوان داريم به اينکه از بچه‌هاي بي‌سرپرست مراقبت کنيم. سفارش شده که اگر از بچه‌هايي که به هر دليل سرپرست خود را از دست داده‌اند (سرپرست مالي يا عاطفي) مراقبت کنيد، نزد خداوند جايگاه رفيعي خواهيد داشت. پس علاوه بر علل عاطفي‌،رواني، انساني و عقلي به علت اعتقادها نيز بايد وقتي وارد يک رابطه جديد مي‌شويم، اجازه ندهيم بار منفي اين نام‌ها (ناپدري و نامادري)، ما را از خوب بودن دور کند. سپس بايد نسبت به موقعيت خود در جايگاه جديد و نگاهي که بچه‌ها به شما خواهند داشت، اطلاعات کسب کنيد تا بتوانيد موفق‌تر عمل کنيد. توصيه‌هاي زير مي‌تواند براي تامين اين منظور کمک‌تان کند:

شما در ماه‌ها يا حتي در سال‌ اول زندگي نبايد انتظار داشته باشيد بچه‌ها رابطه خوبي با شما داشته باشند. نبايد از رفتار يا احساسات آنها دلخور شويد و حس نااميدي به شما دست دهد. زيرا آنها گمان مي‌کنند شما قصد داريد جاي مادر يا پدرشان را بگيريد. آنها مي‌دانند که شما پدر يا مادرشان نيستيد و سعي مي‌کنند از اين جايگاه حفاظت کنند و به مبارزه با شما مي‌پردازند. بهترين کار اين است که شما به‌عنوان پدرخوانده يا مادرخواند‌ه‌اي آگاه اين نگراني آنها را بکاهيد و به بچه‌ها بگوييد: «پدر و مادر تو آدم‌هاي خوبي هستند و هيچ‌کس نمي‌تواند جاي آنها را براي تو بگيرد.» هيچ‌وقت نگوييد که اگر مادرت خوب بود، تو را رها نمي‌کرد! يا اگر پدر تو خوب بود نمي‌رفت زن بگيرد و شما را فراموش کند! بگوييد که پدر يا مادرت آدم خوبي است و چون مشکلاتي داشته نتوانسته پيش تو بماند و مسووليت‌اش را بر عهده بگيرد. اگر شما بگوييد پدر يا مادر او خوب هستند، در واقع به حفظ هويت او – که همان والدين‌اش هستند- کمک کرده‌ايد و امنيت‌خاطر خوب بودن را به او داده‌ايد.

دومين نکته‌اي که بايد از آن مطلع باشيد رفتار اطرافيان است. آنها از بچه‌ها مي‌پرسند که آيا نامادري يا ناپدري‌ات خوب است؟ حتي اگر او به خاطر رفتارهاي درست شما با احساسي خوب و از روي رضايت شما را تاييد کند، خواهند گفت: «حتما نقشه‌اي دارد که روي خوش خودش را نشان مي‌دهد!» آنها با اين حرف‌ها سعي دارند ذهن بچه‌ را نسبت به آنچه باور کرده است و شما براي آن زحمت کشيده‌ايد مکدر کنند و اين مي‌تواند مانعي براي شما باشد. در اين حالت لازم است با درايت و مقاومت در خوب بودن فرضيات غلطي را که در ذهن بچه‌ها شکل گرفته پاک کنيد. گذر زمان در اين باره قضاوت خواهد کرد و معلوم مي‌شود شما ذاتا خوب هستيد و نقشه‌اي در کار نبوده است.

شما بايد اين روزهاي سخت و امواج ايام آغازين زندگي‌تان را بشناسيد و منطقي با آنها مبارزه کنيد تا کودک به شما ايمان بياورد و باور کند آدم خوبي هستيد. آن وقت است که مي‌بينيد او وکيل‌مدافع بسيار خوبي در همه شرايط خواهد بود و اجازه نمي‌دهد کسي به پدر يا مادرخوانده‌اش کوچک‌ترين بي‌احترامي‌اي کند. نمونه‌هاي زيادي بين مراجعان دارم که مادرخوانده‌هاي فوق‌العاده‌اي هستند و به نظر من از بسياري مادرها – حتي از خود من که گمان مي‌کنم در نقش مادري موفق بوده‌ام- صد پله بالاتر عمل کرده‌اند. بچه‌هاي (فرزندخواند‌ه‌هاي) آنها در حال حاضر بزرگ شده‌ و ازدواج کرده‌اند و چنان عشق و علاقه‌اي به اين مادرخوانده دارند که آن را براي پدر يا مادر خود بروز نمي‌دهند. اينجاست که معناي آن سرمايه‌گذاري محبت مصداق پيدا مي‌کند.

نگوييم نامادري؛ بگوييم مادرخوانده
يادتان باشد شما در نقش مادرخوانده يا پدرخوانده نبايد هر کاري که براي بچه‌ها مي‌کنيد به رخ همسرتان بکشيد يا از او انتظار تشکر داشته باشيد. مهم‌تر از آن اينکه نبايد تربيت بچه‌هاي همسرتان را زير سوال ببريد يا بدون مشورت با او کاري کنيد. خيلي از مادرخوانده‌ها به اين دليل رابطه‌شان با بچه‌ها خراب مي‌شود که سعي دارند مثل مادر در زواياي ريز تربيتي دخالت کنند و با مقاومت بچه مواجه مي‌شوند. به عنوان نمونه شما کافي است به همسرتان بگوييد: «عزيزم، دخترمون مدتي است تلفن‌هاي مشکوک دارد. من دلم نمي‌خواهد اين موضوع را بگويم و رابطه‌ام را با او خراب کنم. لطفا تو در اين مورد هشيار باش که دوست‌هاي جديدش را بشناسي» (نمونه صحيح برخورد يک مادرخوانده)
اگر شما مادر اصلي يک کودک باشيد و به او تذکر دهيد مکالمه‌هاي مشکوک را به شما گزارش دهد يا در اتاقش را نبندد امکان دارد نپذيرد و با شما بحث کند اما اين قضيه در شرايطي که مادرخوانده هستيد متفاوت است و او مي‌گويد اگر مادرم بود شايد چنين تذکري نمي‌داد. پس به عنوان والدخوانده حد و حدود و حريم خود را بدانيد و با مراقبت‌هاي تربيتي خاص خود را رنجيده‌خاطر و بچه‌ها را دلگير نکنيد. اگر پدرخوانده‌اي هستيد که مشکوک به سيگار کشيدن فرزندتان شده‌ايد او را مواخذه نکنيد بلکه با مادر کودک صحبت کنيد: «عزيزم! حس مي‌کنم پسرمون بوي سيگار مي‌ده… با فلان دوستي که شما و پدرش قبول نداشتيد رفت و آمد داره… در اين مورد، پيگير باش يا موضوع را به پدرش اطلاع بده.» به عنوان پدرخوانده حق تنبيه مستقيم بچه‌ را نداريد و مي‌توانيد رفاقتي به او بگوييد که: «پسرم! سيگار کشيدن يک‌جورهايي خاص است. مي‌دوني؟ اولش آدم فکر مي‌کند تفريح است و فقط يک دانه مي‌کشد اما يک روز چشم باز مي‌کند که گرفتار شده. يکي از دوستان من اينطوري بود و…»
اينکه به او يا مادرش زخم‌زبان بزنيد که: «خرجتان را مي‌دهم! چرا موقع پرداخت پول کلاس ورزش و زبان پدرم اما اينجا حق تنبيه ندارم؟!» از اساس غلط است و مخرب رابطه زناشويي و

والد ـ فرزندي‌.
نکته ديگر، ناميدن شما و لفظي است که بچه‌ها شما را با آن خطاب مي‌کنند. اصولا اگر بچه‌ها کوچک باشند رفتار کردن با آنها خيلي راحت‌تر است چون نياز دارند کسي را مامان صدا کنند اما در مورد بچه‌هاي بزرگ‌تر بهتر است مجبورشان نکنيد. اگر رفتارهاي محبت‌آميز شما را ببينند و تلاش شما را براي رفع نيازهاي خود خالصانه حس کنند به زودي به جاي ناميدن شما با اسم کوچک يا نام خانوادگي مامان يا بابا را جايگزين مي‌کنند. بعضي مراجعان مي‌گويند ما دو تا مامان يا بابا داريم. در جشن عروسي‌مان هم مادر بيولوژيک و اصلي حضور داشت و هم مادري که ما را پرورش داد. آنها با تمام وجود اين مادرخوانده را دوست دارند چون با چشم خود ديده‌اند هرگز او نسبت به مادرشان بدگويي نکرده است. به بچه‌ها بگوييد نبايد نسبت به والدين اصلي خود بي‌محبت باشند يا بي‌احترامي کنند. لازم است پدر اصلي يا مادر اصلي هنگام ازدواج حضور داشته باشد. اينکه بچه‌ها تمايل داشته باشند يا نه در نهايت تصميم آنهاست اما شما موظفيد اين نکته را هم متذکر شويد.