ماجراهای تاجر قرن 21 – قسمت سوم

آدرس وب سایت اختصاصی شما و آدرس پست الکترونیک اختصاصی شما می بایست در کارت ویزیت، سربرگ شرکت، رسید های دریافت و پرداخت، فاکتورها، کاتالوگ ها و همه نامه های ارسالی از طرف شما، درج شده باشند. اصلا چرا نام دامنه اختصاصی شرکت خود را روی تی شرت، کلاه، خودکار و حتی اتومبیل خود حک نکنیم؟ از هیچ روشی جهت معرفی این آدرس دریغ نکنید.

البته برای او که یک اتومبیل بسیار لوکس داشت، این آخرین پیشنهاد من چندان جالب نبود و با تکان دادن سر، عدم رضایت خود را از این پیشنهاد نشان داد ولی فکر کنم روی سایر روش های معرفی آدرس وب سایت شرکتش، داشت با جدیت فکر می کرد.
به من گفت، این همه توضیحاتی که به او می دهم نشان می دهد که ثبت نام دامنه اختصاصی باید یک فرایند پیچیده و گران قیمت باشد. شاید او فکر می کرد که چون نام دامنه اختصاصی، یک شناسه جهانی و بین المللی است، قاعدتا ثبت آن باید گران و سخت باشد.

من به این تاجر و مدیر با تجربه گفتم که با هزینه بسیار اندک و در مدت زمان 24 ساعت می تواند نام شرکت خود را در اینترنت ثبت کند و آدرس های پست الکترونیک اختصاصی خود را تعریف کند و در یک فرایند اصلاحات، تمامی آدرس های پست الکترونیک یاهو را از اوراق و پرونده های شرکت حذف کند.

24 ساعت؟ برایش سخت بود که بتواند باور کند این کار به این مهمی، در این زمان کوتاه قابل انجام باشد. با نگاهش به من فهماند که می خواهد از حدود قیمت این خدمات هم آگاهی داشته باشد. شاید با خودش فکر می کرد که باید یک فقره چک که مبلغ آن چند صفر را همراه خواهد داشت آماده کند ولی وقتی به او گفتم که با کیفیت ترین خدمات را فقط با 100 دلار هزینه سالانه می تواند دریافت کند، واقعا بهت زده شد!

من به او گفتم که در این مدت زمان بسیار کوتاه و این هزینه ناچیز، از این پس خواهد توانست با سربلندی، کارت ویزیت خود که مزین به نام دامنه و آدرس eMail اختصاصی شرکت خود او است را به همکاران و طرف ها تجاری خود نشان دهد.
100 دلار در مدت زمان 24 ساعت! یعنی من این مدتی که در ثبت نام شرکت خود دراینترنت و اختصاص نام دامنه اختصاصی خود غفلت کرده بودم، رقبای من فقط با صرف 100 دلار و یک شبه، صاحب این امکان شده اند؟

سول او خیلی مهم بود و لحن پرسش او، نشان از افسوسی عمیق که در جان او افتاده بود داشت. شاید هرکسی جای او بود، دچار این افسردگی می شد وقتی می فهمید که چگونه از رقبای خود، در این مورد عقب افتاده.

نگاهی به من انداخت که من را هم ناخود آگاه دچار تشویش کرد. شاید می خواست بخشی از این اشتباه را با من تقسیم کند. شاید فکر می کرد من هم در فرهنگ سازی این موضوع کوتاهی کرده ام. او با خود می اندیشید که کسانی که دارای این دانش هستند، باید مسئولانه تر رفتار کنند و در جهت اشاعه این مفاهیم و اطلاع رسانی فراگیر، گام بردارند.

نویسنده: محمود بشاش