خواب ناکافی، روان را بیمار میکند

شاید در اطرافیان خود افرادی را بشناسید که به اختلال روانی دچار باشند و علاوه بر آن مشکل خوابیدن هم داشته باشند. شاید فکر کنید دلیل این که او نمی تواندخواب راحتی داشته باشد، به بیماری روانی او مربوط است، اما هم اکنون این تصور به صورت دیگری خود را مطرح می کند. بدین صورت که خواب ناکافی می تواند باعث اختلالات روانی شود، یا این که موجب شود افراد به گونه ای رفتار کنند که به اشتباه، مشکلات روانی در آنها تشخیص داده شود. خبر خوشحال کننده این است که خواب مناسب می تواند وضعیت این بیماران را اصلاح کند، اما متأسفانه ممکن است بسیاری از افراد داروهای
روانی مصرف کنند که هیچ کمکی به آنها نکند و گاهی برای آنها خطرناک باشد. هیچکس نمی داند که چه تعداد از مردم جزو این دسته قرار می گیرند. اما آیا فکر نمی کنید مهم است که بدانیم چند درصد کسانی که در آنها تشخیص بیماری روانی داده می شود، فقط از اختلال خواب رنج می برند؟
خواب نامناسب، علت بیماری مغزی ابتدا باید بدانید که اختلالات خواب، چگونه و به چه مقدار در بروز مشکلات روانی نقش دارند. پزشکانی که مدتها اختلالات روانی را مورد مطالعه قرار داده بودند،
از قبل متوجه نقش مؤثر خواب نامنظم در این موضوع شده بودند، به عنوان مثال بزرگسالانی که افسردگی دارند، نسبت به افراد سالم 5 برابر بیشتر دچار دشواری تنفس در هنگام خواب هستند و یا یک چهارم تا نیمی از کودکانی که اختلال توجه و بیش فعالیADHD دارند، دچار مشکلات مربوط به خواب هستند، در صورتی که این اختلال در سایر کودکان فقط در 7 درصد موارد مشاهده می شود. تا کنون این تفکر که بدخوابی یک علامت است تا علت بیماری مغزی، آنقدر قوی بوده که هیچکسی آن را مورد سؤال قرار نداده بود. رابرت استیک گولد که از محققان خواب دانشگاه هاروارد است، می گوید: “خیلی
راحت است که در مورد یک بیمار بگوییم او افسرده یا اسکیزوفرن است و خوب هم نمی خوابد” ولی هیچ وقت از خودمان نمی پرسیم که شاید این ارتباط درست برعکس تصور ما باشد ( یعنی شاید کم خوابی او باعث افسردگی شده است(.
هیجان زده اید؟ پس بخوابید اگر می بینید که با گذشت هر روز، رابطه شما با دیگران بد و بدتر می شود، برای مدت کوتاهی بخوابید. در مطالعه ای که مت واکر از دانشگاه کالیفرنیا و همکارانش انجام دادند، به افراد مختلف تصاویری از صورت هایی که حالات هیجانی مختلف مانند ترس، عصبانیت، غم و خوشحالی را بروز می دادند، نشان دادند و از آنها خواستند تا به مقدار هیجان موجود در این صورت ها امتیاز دهند. پژوهشگران، این آزمایش را یکبار در ظهر و بار دیگر ساعت 6 بعدازظهر تکرار کردند. مشاهده شد که شرکت کنندگان در نوبت دوم، نسبت به چهره های عصبانی و هراسناک حساس ترند.
اما وقتی که داوطلبان بین دو نوبت آزمایش، 90 دقیقه خوابیدند، دیگر این اتفاق رخ نداد. علاوه بر آن این افراد نسبت به چهره خوشحال پذیراتر شده بودند. واکر نتیجه گرفت که خواب می تواند واکنشهای هیجانی ما را کاهش دهد و نیرویی تازه به ما ببخشد